viernes, 15 de febrero de 2008

4- DECLARACIÓN DOS DERITOS HUMANOS

1-Qué defende o positivismo xurídico?
O positivismo xurídico defende os dereitos no cal o valor queda supeditado ao poder que os fai cumplir.

2-Qué quere dicir que os dereitos humáns son dereitos naturais?

Isto quere dicir , que tanto os dereitos humáns como os dereitos naturais proveñen da propia natureza humana e son previos a calquera forma de organización social.

3-Qué problemas percibes para a implantación universal dos dereitos humanos?

Os problemas desta implantación e que están involucrados tres niveis do coñecemento e a convivencia humanas: a moral, o dereito e a política. A moralidade debe fundamentar e propoñer as condición de liberdade, igualdade e dignidade que esixe a implantación dos dereitos humáns de forma universal. O dereito que debe ser capaz de concretalos en distintas lexislacións, esixindo por medio da coerción, que se a política que debe aplicar esa carta de dereitos poñendo as bases para que poida, de feito, levarse á práctica.

4-Que significa IUS naturalista?

IUS naturalista consiste en afirmar que os dereitos humáns son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana

5-Características dos dereitos humáns e diferencias entre a fundamentación ética, tecnolóxica historicista e política?

-Ética: É unha fundamentación ética que tenta fundamentar os dereitos humanos acudindo á fonte que os xera, é dicir, á súa orixe. Esta fundamentación basease na posición iusnaturalista e consiste en afirmar que os dereitos humanos son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana.

-Teolóxica:Afirma que esa orde natural procede de Deus, que é o creador do home e a lei que define á súa natureza. Esta fundamentación teolóxica dos dereitos humáns presenta o grave inconvinte de facer depender a validez dos mesmos nas crenzas relixiosas, que fundamentalmente non son asunto de razón, senón de fe.

-Hitoricista:Este tipo de fundamentación foi defendida durante a preparación da Declaración Universal e entende que os dereitos humáns son o resultado das necesidades e valores de cada sociedade e cada época histórica.

-Política:Esta fundamentación faise necesaria, tamén dar razón da validez e funcionalidade dos Dereitos Humáns.Con respecto a esta fundamentación podemos encontrar dúas teorías:

·A teoría do consenso:Onde fundamentan os dereitos humáns no consenso social, ben produto dun pacto, ben como producto dun diálogo permanente e universal.

·A teoría do disenso:Que permite fundamentar os Dereitos Humáns facendo deles o único instrumento que permite canalizar a disconformidade dunha persoa, grupo ou pobo coa orde social existente.

martes, 12 de febrero de 2008

Preguntas sobre o Home


1- O home como ser social:


Os homes somos sociais por natureza. Para vivir en harmonía e paz co resto dos seres humanos necesitamos cumplir é obedecer unhas ordes e unhas leis que todos debemos respectar. Se unha persoa non cumple estas normas recae sobre ela unha pena que pode ser máxima ( como matar a outro ser humano, alterar a orde, conducción temeraria, etc ) ou pode ser mínima ( como atraco , saltar unha señal de tráfico, etc ).


2- ¿Qué son os dereitos?

Cada ser humano ó nacer ten uns dereitos, nadie nin nada podelle quitalos, senón que é lei de vida. Estes dereitos son inalienables xa que grazas a eles podemos referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar ou as obrigas que a sociedade ou os outros nos deben , ainda que moitos dereitos deste non se cumpla.

3-Estado de dereito e Comunidade Internacional

Nun estado de dereito os individuos deben estar protexidos contra abusos de poder. Deben ter un contrato social que lles garantice esa protección.Par a globalización da economía , política e cultura faise necesario que existan controis superestatais que permitan protexer os seres humáns en calquera parte da Terra. As organizacións coma esta son por exemplo Nacións Unidas, está fundada en 1945 por 51 países despois da 2ª Guerra Mundial.Para facer que todo o mundo se respectase entre sí, fixeronse Pactos, Ligas, Asociaciones, Cooperaciones, Grupos, etc como:

-Pacto amazónico, Pacto andino, Liga de estados Árabes, Asociaciones das Nacións do Suroeste Asiático, Cooperación Económica de Asia Pacífica, Grupos dos Quince, Unión Europea, Unión Interparlamentaria

viernes, 8 de febrero de 2008

O contrato social de Rousseau:

Rousseau parte da tesis que supón que todolos homes nacen libres e iguais por natureza e afirma que a familia “e o primeiro modelo de sociedade política”.As ideas do contrato social ocupa maiormente xas ideas de "von¡ntade xeneral", as ideas do goberno e de suas formas e a vontade dos hombes sencillos.
Sobre as ideas do goberno Rousseau fai unha pequena critica dicindo que canto maior e o poder do goberno menor e a liberdade da xente.
Por ouro lado Rousseau fai referencia a vondade dos homes sencillos como modelo social para resolver os asuntos do Estado baixo unha encina e conducirse sempre con acerto.

martes, 29 de enero de 2008

A palabra dereito é unha palabra que usamos en varios sentidos; para referirnos a aquelas obrigas que a sociedade ou os outros nos deben, para referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar, pero que non debemos pedir obrigatoriamente, para nomear o conxunto de leis dun país...

lunes, 21 de enero de 2008

A cultura árabe e a muller

Na cultura arabe non existe o termino "machista" senon, que é a propia politica do pais a encargada de situar a muller como inferior na sociedade ( obligación de levar hiyab ou límites par segregación sexual no espacio )
A muller ante esta situación, realizou movementos femenistas para encontrar unha posición nas sociedades pre-islamistas. Estes movementos de inferioridade de xénero por parte das mulleres tiveron búsqueda no Corán no que encontraron argumentos a favor da muller dende de un punto de lectura literal.O Islam "supuxo" un avance na situación da muller, respecto a sua posición, esto e solo teóricamente porque na práctica e todo o contrario a muller esta sometida o home, non pode saír da casa sen o seu consentimento, ten que respectar todo o que fai é obedecer as súas ordes.

martes, 8 de enero de 2008

Instrumentos internacionais das Nacións Unidas

Primeira Xeración


-Dereitos civís e políticos.
-Dereitos humanos da administración de xustiza.
-Liberdade da información.
-Liberdade da asociacion.
-Dereito de libre determinacion

Segunda xeracion


-dereitos economicos e sociais.
-Dereitos do neno
-Emprego.
-Escravitude, servidume, traballo forzoso e institucions e practicas analogas
-Matrimonio e familia.
-Dereito a disfrutar da cultura e cooperacion cultural internacional.
-Benestar , progreso e desarollo social
-Nacionalidade, apatridia, asilo y refugiados.


Terceira xeracion

-Dereito de emprego
-Dereito humanitario
- Prevencion da discriminacion
-Crimenes de guerra de lesa humanidad, incluso e xenocidio
-Dereito da muller

lunes, 17 de diciembre de 2007

Carta de la Constitución Española

Como parte de la Transición Española hacia la democracia, la muerte del dictador Francisco Franco, el 20 de Noviembre de 1975, supuso la proclamación como rey de Don Juan Carlos I, y poco después (en julio de 1976) la formación de un Gobierno presidido por Adolfo Suárez González, y designado según la legislación vigente. El Gobierno envió, en octubre de 1976, a las Cortes un proyecto de Ley para la Reforma política, que fue aprobado por las Cortes, y, posteriormente, y según todos los requisitos exigidos por las Leyes Fundamentales (señaladamente la Ley de Sucesión en la Jefatura del Estado) sometido a referéndum.

Esta Ley para la Reforma política venía a suponer una notable alteración de las leyes fundamentales, sin introducir ella misma un sistema democrático-constitucional pero haciendo posible la creación de éste. La Ley se insertaba formalmente en el ordenamiento vigente (su disposición final la definía expresamente como «Ley fundamental») pero difería radicalmente en su espíritu de ese ordenamiento, ya que:

  • reconocía los derechos fundamentales de la persona como inviolables (artículo 1)
  • confería la potestad legislativa en exclusiva a la representación popular (artículo 2), y
  • preveía un sistema electoral inspirado en principios democráticos y de representación proporcional.
Los apartados correspondientes en la Constitución Española son los siguientes:
  • Título I, «De los derechos y deberes fundamentales» (artículos 10 a 55)
  • Título II, «De la Corona» (artículos 56 a 65)
  • Título III, «De las Cortes Generales» (artículos 66 a 96)
  • Título IV, «Del Gobierno y de la Administración» (artículos 97 a 107)
  • Título V, «De las relaciones entre el Gobierno y las Cortes Generales» (artículos 108 a 116)
  • Título VI, «Del poder judicial» (artículos 117 a 127)
  • Título VII, «Economía y Hacienda» (artículos 128 a 136)
  • Título VIII, «De la organización territorial del Estado» (artículos 137 a 158)
  • Título IX, «Del Tribunal Constitucional» (artículos 159 a 165)
  • Título X, «De la reforma constitucional» (artículos 166 a 169)

La Constitución finaliza con las Disposiciones Adicionales, Transitoria, derogatoria y final.


La Constitución de 1978 rompe una tradición centralista iniciada en 1700 por Felipe V. Como intento de solución al problema regional y a las reivindicaciones de los grupos nacionalistas vasco y catalán, sin olvidar las minorías nacionalistas gallegas, valencianas, canarias y andaluzas, se crea un nuevo modelo de Estado descentralizado, en el cual cada región se convierte en una comunidad autónoma con autogobierno, parlamento autonómico, tribunales de ámbito regional y un Estatuto de autonomía que establece el modelo y las competencias que puede asumir.

La Carta Magna establecía dos posibilidades de autonomía. Las nacionalidades históricas, Cataluña, País Vasco y Galicia, seguirían una vía rápida y con mayores competencias . Andalucía también consiguió el título de nacionalidad histórica, gracias a que así lo solicitaron la mayoría de sus ayuntamientos y fue ratificado en referéndum el 28 de febrero de 1980.

El resto de regiones se regiría por el artículo 143, excepto Navarra (que se constituía en Comunidad Foral respetando su tradición). La concesión de la autonomía se dilató más en el tiempo y la transferencia de competencias fue más lenta.

Entre el 18 de diciembre de 1979, cuando se aprobaron los primeros Estatutos de Autonomía de Cataluña y País Vasco, y febrero de 1983, todas las regiones se constituyeron en Comunidades Autónomas. Los dos últimos Estatutos de Autonomía han sido los de Ceuta y Melilla (1995), estableciéndose como Ciudades Autónomas.

De forma paulatina, durante los últimos veinte años, el Estado ha transferido competencias a las Comunidades Autónomas. Dos de las últimas materias que se han transferido han sido sanidad y educación. Hoy en día, cada una de las Comunidades Autónomas puede legislar en cuestiones sanitarias y educativas de manera diferente al resto de España.